In de Wereldtuin aan de Tolhuisstraat 113 op Katendrecht wordt een Chinese moestuin ontwikkeld. Het is een ontmoetingsplek waar bewoners Chinese groenten en kruiden kunnen verbouwen en waar zij tuiniertechnieken, recepten en verhalen met elkaar kunnen uitwisselen. Een deel van de oogst wordt gebruikt voor een gezamenlijk buurtdiner dat begin oktober zal plaatsvinden.

De Chinese moestuin wordt mede mogelijk gemaakt dankzij steun en advies van Stichting Doen en samenwerking met Wereldtuin, Yuen Han Lam, Dada Wang en Marlou de Jong.

Lijkt het je leuk om met je handen in aarde te zitten en je eigen voedsel te verbouwen? Neem dan contact op met Yuen Han Lam via yuenhan@chinaopdekaap.nl.

Verhalen uit de Chinese Moestuin

Alles door elkaar – Lot Piscaer
Al schoffelend in de Chinese moestuin hoopte ik wat tips van kenners op te doen over de Chinese keuken. En die kwamen er!
Terwijl ik op mijn knieën tussen de tomaten zat, hoorde ik van alles over amsoi, en hoe je dat het lekkerst klaar kon maken. Toen ik voorovergebogen over de Chinese kool hing om rupsen te vangen, fluisterde een oud dametje me een geheim familierecept in. En terwijl ik Oscar, onze jongste schoffelaar van 3 jaar oud, van een kusje op zijn knie voorzag vanwege een valpartij in de tuin, werden om me heen de vele toepassingen van Chinese bieslook bezongen.
Met een mand vol oogst en een hoofd vol recepten keerde ik huiswaarts. Maar nog voor ik bij het aanrecht stond, was mijn hoofd leeg: waren deze groene blaadjes nu amsoi, paksoi of choisam? Moest je dat nu wokken, stoven, of koken? Met oestersaus, sojasaus of knoflook?
Alle groenten, recepten en gesprekken waren door elkaar gelopen, als Hollandse en Chinese schoffelaars in de moestuin. Ik moest improviseren. En net zoals het in die tuin goed toeven was – al rommelend, plukkend en Chinees-Nederlands kwebbelend – zo heerlijk waren ook de gerechten die ik uiteindelijk in de pan rommelde. Dit was geen Chinees eten. Ook geen oud-hollands recept. Nee, dit was Katendrechtse oogst.

Chinese herinneringen – Lot Piscaer
Chin.Ind.Restaurant Paradijs, het Chinese restaurant in mijn geboortedorp, was zo’n echte afhaalchinees van de oude (verhollandste) stempel. Met een leesmap van zes weken oud, een aquarium met tropische vissen en een voordeelmenu waar altijd babi pangang of foe yong hai bij zat. Op zondagavond was ik bij ons thuis vaak degene die Chinees ging halen. Dat deed ik graag. Niet alleen omdat ik tijdens het wachten ongegeneerd in de Story, Privé en Weekend kon bladeren, maar vooral omdat het eten er lang niet slecht was.
Een paar maanden geleden is het restaurant in mijn geboortedorp tot de grond toe afgebrand. Een nieuwe Chinees komt er waarschijnlijk niet. De tijden veranderen, het Chin. Ind. restaurant heeft concurrentie gekregen van allerlei nieuwe trendy afhaalzaken en gemaksvoedsel. De dorpelingen zullen het voortaan moeten doen met shoarma van grillroom Bora Bora.
Gelukkig woon ik inmiddels op Katendrecht. Een plek waar ik op allerlei manieren mijn zoete Chinese herinneringen van vroeger kan ophalen. Bij het Chinese restaurant en de toko, maar ook in de Chinese moestuin, waar je tijdens het schoffelen de recepten cadeau krijgt. Zo maakte ik al eens pannenkoekjes met Chinese bieslook, wokte ik groene blaadjes met oestersaus, en smulden de kinderen van Chinese tomatensoep. Net als ik vroeger.

Typisch Chinees zeggen ze – Marlou de Jong
De allereerste bijeenkomst van Chinese Moestuin. Ik was erg benieuwd hoeveel vrouwen er zouden komen. Maar meteen al bij deze eerste keer was ik blij verrast door de grote opkomst van de Chinese vrouwen. Het werven van geïnteresseerden bleek op Katendrecht geen enkel probleem. De vrouwen hielpen ons vakkundig hielpen met het poten van de eerste pakchoi zaadjes en alle vrouwen kwamen de week erop weer terug om hun zaailingen te verzorgen. Tussen de repetities voor de voorstelling ZHONG, Chinese danslessen en andere activiteiten door hielpen ze ons zo vaak ze konden met het kweken van de Chinese groenten en kruiden. Ik vond die directe betrokkenheid bijzonder en typerend tegelijk. Net als hun werklust.
Elke week had ik aan het begin van onze tuinmiddag de koffie en thee klaar, maar de vrouwen wilden steeds meteen aan de slag. Pas als het onkruid was gewied, de oogst was geoogst en de nieuwe zaden waren gezaaid, konden ze rustig aan tafel zitten voor een kopje ‘veel te sterke’ koffie en groene thee.
En straks, wanneer het diner van de oogst voorbij is, gaan de vlijtige vrouwen gewoon door met zaaien, wieden en oogsten. Een knappe kerel die de dames nu nog hun landje afpakt. Nee hoor! De Chinese Moestuin is van hen geworden.
Het generaliserende vooroordeel blijkt een duidelijke kern van waarheid te bezitten: Chinezen houden van aanpakken en doorzetten! Ik hoop dan ook dat de Wereldtuin ondanks andere signalen nog lang blijft bestaan.

Ongewenste deelnemers – Marlou de Jong
In een moestuin, of deze nou Chinees is of niet, vind je veel ongewenste deelnemers. Zo ontdekten wij na een paar weken in de tuin dat er ineens heel veel jonge rupsen tussen de kolen zaten. Deze rupsen joegen veel van onze tuinvrouwen de stuipen op het lijf. Dat vond ik vreemd. Maar na een kleine zoektocht op internet leerde ik dat veel Chinese vrouwen bang zijn voor rupsen, omdat Chinese jongetjes vroeger op de speelplaats vroeger nogal eens de neiging hadden om rupsen in de nek van de meisjes te gooien.
Onze Yuen Han had hier blijkbaar geen last van en pakte de rupsen gewoon op en gooide ze 5 meter verderop tussen de bamboestruiken. Een plantaardig bestrijdingsmiddeltje heeft er gelukkig voor gezorgd dat de Chinese kolen meer bladeren dan gaten overhielden. Een enorme broccoli in de kas is daarentegen volledig weggevreten.
Na de rupseninvasie kregen we last van het slakkenseizoen: naaktslakken en slakken met huisjes kwamen in grote getalen de tuin in en nestelden zich tussen de amchoi en de pakchoi. Lange slijmerige sporen sierden onze groenten. De plantaardige bestrijdingsmiddelen bleken niet zo goed tegen de slakken te werken. Toen kregen we de tip om bier in lage potjes in de grond te stoppen. En ja hoor, het werkte! De slakken vonden het bier verschrikkelijk lekker! Maar ze konden er niet zo goed tegen. Voor ons een zegen, voor hen een strop: ze veranderden in drijvende slakkenlijkjes.

Grassoep
 – Yuen Han Lam
Mijn vroegste herinnering aan groente in het wild was toen ik een jaar of 6 was.
We waren de hele dag op het strand geweest en op de terugweg stopte mijn vader langs een sloot. Mijn moeder haalde een paar tasjes tevoorschijn, ze was goed voorbereid. Mijn vader plukte – in mijn ogen – wat gras langs de kant van de sloot en vulde de plastic tasjes ermee. Eenmaal thuisgekomen werd het gras grondig gewassen en werd er soep van gemaakt.
“Hier” zei mijn vader,”sai yun choi tong”.
Ik bekeek het groene goedje vol afgrijzen. Ik bereidde mezelf voor op het ergste, want huisgemaakte geneeskrachtige Chinese soepen waren meestal zo bitter dat ik er misselijk van werd. Dapper nam ik een slok en ik dacht: “Hmmm, best lekker, gras.”
Laatst in de Chinese moestuin vroeg iemand aan mij of er ook sai yun choi groeide.
Ik antwoorde: “Dat groeit toch langs de kant van de sloot?”. Maar dat bleek niet altijd het geval en na al die jaren weet ik eindelijk wat voor gras mijn vader plukte: het was waterkers.

Onkruid is goud waard
 – Yuen Han Lam
Onkruid wieden is een onlosmakelijk onderdeel van tuinieren. Soms is het lastig om onkruid van groente te onderscheiden. Eind juli was er een week niet in Chinese moestuin gewerkt. Toen we weer in de tuin aan de slag gingen, waren sommige plekken helemaal bezaaid met onkruid.
Dus we gingen aan de slag: lekker distels verwijderen van maarliefst een halve meter hoog, en tussen de paksoi en choisum stond het vol met heermoes, een hardnekkig onkruid dat bijna niet uit te roeien is. Net op het moment dat ik een bos onkruid tussen de sperziebonen wilde verwijderen, hoorde ik een gil. Het was Fong, die tegen me riep: “Nee niet eruit trekken! Dat is geen onkruid, dat is ginseng!”
Vol verbazing keek ik naar de plant. Hoe kan zo’n kostbare Chinese wortel hier nou groeien? Ginseng wordt in de Chinese geneeskunde veel gebruikt omdat de stoffen in de wortel een gunstige effect op de gezondheid hebben.
Om Ginseng te kweken heb je veel geduld nodig, want de wortel kan pas na drie groei-jaren worden geoogst.
Onze ginsengplant was niet met opzet gezaaid, maar gelukkig wel net op tijd herkend.

Lao Zhuo La – Dada Wang
Het is juli, hoogzomer en de Chinese groenten groeien supersnel en vrolijk in ons kleine tuintje. We hebben allerlei soorten groenten, maar het meest aanwezig is de Chinese bieslook en de paksoi. De zomervakantie komt eraan en de meisjes van de moestuin laten de boel de boel om er even twee weken tussen uit te gaan. In de tussentijd wisselen zon en regen elkaar veelvuldig af en daardoor zijn de planten zonder al te veel problemen doorgegroeid tijdens onze afwezigheid.
Na twee weken komen we vol verwachting – voor het eerst na onze vakantie – terug naar de tuin. Eindelijk is de dag van de oogst gekomen! Vijf hebberige dames zijn klaar om de groenten te oogsten en het water loopt hen al in de mond bij de gedachte aan al die heerlijke recepten die ze ermee kunnen bereiden. Samen lopen ze hoopvol richting de moestuin. En daar ligt ons veldje: oogverblindend en badend in het groen, de planten staan er gezond en sterk bij en zijn flink gegroeid. We zijn klaar om te oogsten!
Maar op het moment dat we onze messen in de eerste stengels willen zetten, horen we ineens een kreet, luid en duidelijk: “Ah Ya, Lao Zhuo La!”.
Meteen verdwijnen onze dromen en visioenen van een uitbundig diner als sneeuw voor de zon: “Lao Zhuo La!”,”Lao Zhuo La!”, het is Fong, en ze roept dat de planten te oud zijn geworden. De planten zijn niet meer lekker om te eten.
En zo eindigt een verwachtingsvolle dag in een kleine teleurstelling, met een berg oneetbare, doorgeschoten groenten. Lao Zhuo La!

Vanaf juli start het project Boodschappentassenruil: een Chinees gezin ruilt een gevulde boodschappentas met een gezin met een andere culturele achtergrond. Zo leren zij niet alleen elkaar maar ook elkaars keuken kennen. Het resultaat van Boodschappentassenruil is een expositie met foto’s, filmpjes en verhalen dat in oktober plaatsvindt in het China op de Kaap-huis. Dit project wordt in samenwerking met Welkom in Rotterdam georganiseerd.

Eten speelt vaak een belangrijke rol in het levend houden van je traditie- of thuisgevoel. Ook in de geschiedenis van Chinezen in Nederland en binnen de Chinese cultuur. Voedsel is, na de familie en China, het belangrijkste op aarde voor een Chinees. Tot voor kort bestond de gebruikelijke begroeting in China dan ook uit de vraag of je al goed hebt gegeten.

Via eten leer je iemands identiteit en geschiedenis kennen. Boodschappentassenruil speelt daar op in. Katendrecht is een wijk waar veel verschillende culturen bij elkaar wonen. De gerechten en eetgewoonten uit al die culturen vormen de inspiratiebron voor het project boodschappentasruil. Een Chinees gezin ruilt een gevulde boodschappentas met een gezin met een andere culturele achtergrond. Zo leren zij elkaar en elkaars keuken kennen. Door de ruil van de boodschappentassen kunnen nieuwe verhalen ontstaan. Een maaltijd delen kan verbroedering  teweeg brengen!

Zin in een kookuitdaging?
China op de Kaap zoekt gezinnen die mee willen doen aan dit project. Meer informatie staat ook op de website van Welkom in Rotterdam. Geinteresseerden kunnen zich tot 20 juni aanmelden bij Erika Blikman: erika@chinaopdekaap.nl

Honderd jaar Chinees eten in Nederland

Eten is een belangrijk thema in de Chinese cultuur en tegelijkertijd het eerste waarmee Chinezen in Nederland worden geassocieerd: de afhaalchinees. Kaap aan tafel laat mensen kennismaken met de rijke Chinese eetcultuur, eetgewoonten en -gebruiken.

Als afsluiting van China op de Kaap 2011 wordt op 8 oktober een groot diner voor 100 gasten georganiseerd. Hierin komen diverse projecten samen; wat is de oogst na bijna een jaar lang onderzoek en activiteiten? Groente uit de Chinese moestuin wordt geserveerd op het  jubileumservies dat ontworpen is door Erika Blikman en Pao Choi. Bestaand servies uit Chinese restaurants wordt een tweede leven gegeven door het te bedrukken met een nieuw ontwerp. Verhalen over de Chinese eetcultuur in Nederland en herinneringen aan Chinees eten van jongeren en ouderen met (deels) een Chinese achtergrond dienen als inspiratie voor het ontwerp. Bij het jubileumdiner schuiven mensen met diverse achtergronden bij elkaar aan tafel en maken kennis met de echte Chinese eetcultuur.

Verkoop servies

De verkooppunten van het servies zijn: SS Rotterdam www.derotterdam.com (het servies is tentoongesteld op het Maindek in het meubel van de Coffee Lobby) en vanaf 20 januari 2012 tot en met 3 maart in het Gemaal op Zuid www.gemaalopzuid.nl.

Voor meer informatie kunt u ook een mail sturen naar pao@chinaopdekaap.nl.

Kaap aan Tafel wordt mede mogelijk gemaakt dankzij steun van onder andere VSB fonds, Deelgemeente Feijenoord, Pact op Zuid, stichting DOEN, Woonstad Rotterdam en met dank aan Marije Beerenbroek (Delikaat), alle gastkoks en deelnemers van Cooking up stories en van de kookworkshops en geïnterviewden.

De betekenis achter bijzondere tatoeages

De tentoonstelling My Chinese Character Tattoo vertelt de verhalen van mensen met een tatoeage van één of meer Chinese karakters en legt uit waarom ze die hebben laten zetten. Journaliste Nies Medema fotografeerde en interviewde acht mensen met zulke tatoeages. Onder hen een zoon en kleinzoon van een ‘echte Pindachinees’, een Chi Gong lerares, een studente fotografie en een medewerker van de Roteb.

De foto’s en verhalen zijn vanaf 1 juli te zien in de etalage van Tattoo Bob, Delistraat 4-10.

Kun je het ene thuis makkelijk verruilen voor het andere?

Chinese migranten zijn op een dag uit hun vaderland vertrokken om zich voorgoed elders te vestigen. Wat waren hun gedachten op het punt van vertrek? Hebben zij nog een foto van dit moment? Een afscheidsfoto op het vliegveld misschien? Yuen Han Lam is een dochter van Chinese immigranten uit Hong Kong. Zij gaat – geïnspireerd door de verhalen van haar familie – op zoek naar foto’s en verhalen rondom het vertrek van Chinezen uit hun vaderland.

Afscheidsfoto laat een collectie levensverhalen en foto’s van Chinezen in Nederland zien, van verschillende generaties. Het is een zoektocht naar de verhalen van vele migranten die hun levensgeluk elders gingen zoeken.

Afscheidsfoto is een project van Yuen Han Lam en Erika Blikman. Het eerste resultaat van dit project was te zien tijdens het jubileumfeest. Met dank aan: alle geïnterviewden, Asako Takahashi, Maurice van de Griend en Tim Lai. Tijdens de Wereldhavendagen 2011 zal  ‘Afscheidsfoto’ deel uit maken van de China op de Kaap bootexcursie.

People of the Ports / Shanghai-Rotterdam / Pilot project 2011

Multimedia project People of the Ports brengt werelden dichter bij elkaar.

People of the Ports toont portretten van mensen en hun werk in twee van de grootste havensteden ter wereld: Rotterdam en Shanghai. Fotografen en journalisten uit Nederland en China doen mee aan dit project. In 2011 is een pilot project gestart: de deelnemers blijven in eigen land en gaan daar op zoek naar geschikte locaties en onderwerpen. De kennis die zij verzamelen kunnen zij later delen met hun buitenlandse collega’s. Het resultaat van deze voorstudie is een expositie met foto’s en korte teksten uit de beide havens.

In 2012 gaan Chinese journalisten en fotografen op bezoek in de haven van Rotterdam en hun Nederlandse collega’s in de haven van Shanghai. Het eindresultaat is een expositie, weblogs en een website met geluid en korte video’s.

People of the Ports brengt diverse werelden dichter bij elkaar: de stad en de haven, kunst en werk, fotografen en journalisten uit Shanghai en Rotterdam. People of the Ports is een project van Nies Medema, Dada Wang en Erika Blikman.

Dit pilot project wordt mede mogelijk gemaakt dankzij steun en advies van (onder meer) European China Center, Havenbedrijf Rotterdam NV, de individuele fotografen en kunstenaars en Jonge Sla multimedia journalism.

Zeg me wat je ruikt en wij zeggen wie je bent!

Op zaterdag 14 april wordt er vanaf 15.00 uur in LantarenVenster twee films vertoond in het kader van Cinemasia in ’t Land. China op de Kaap organiseert om 17.00 uur, aansluitend op de korte film Generation Y het kunstproject Smell&tell.

Generation Y is één van de drie winnende inzendingen van CinemAsia’s FilmLab, waarbij jonge filmmakers de kans krijgen zich te bewijzen. Het thema dit jaar was GenerAsian. Igrien Yin Liu is een pas afgestudeerd juriste met een grote passie en interesse voor film en fotografie. In de film komt haar Aziatische culturele achtergrond naar voren tijdens een gesprek tijdens Mahjongen met vier vriendinnen over familie, liefde en vriendjes. Ondanks dat ze in een westerse samenleving zijn opgegroeid, blijken hun opvattingen niet zoveel te verschillen met die van hun ouders. Na de Q&A met de regisseur Ingrien Yin Liu neemt het publiek plaats aan de Mahjong tafels.

Zoals te zien is in de film Generation Y, is Mahjong een populair gezelschapsspel, die in de jaren 20 werd geïntroduceerd in Nederland. Er gaan verschillende verhalen de ronde over het ontstaan van het spel. Zelfs de betekenis van de naam is een raadsel. Letterlijk vertaald betekent Mahjong “Kibbelende Vogels”. Misschien omdat het geluid van het schudden van de stenen lijkt op het geluid van een heleboel vogels die kibbelen om eten. Of misschien komt het door het vele gepraat tijdens dit gezelschapsspel door de veelal vrouwelijke spelers.

Wat zeker is, Mahjong kan net als eten mensen verbinden en hebben allebei te maken met emotie, met het delen van verhalen en herinneringen. Raak je opeens overspoeld door het gevoel van geluk en weet je niet waar dat vandaan komt, dan is de kans groot dat het komt door een geur uit het verleden die deze emotie oproept. Geur bepaalt ook voor 90% de smaak van ons eten.

Met dit zintuig gaan we tijdens Smell&tell op zoek naar je eigen thuisgevoel. Aan de hand van geuren, wisselen we verhalen en herinneringen uit die worden vastgelegd op speciale Geur DNA kaarten. Elke geur heeft zijn eigen oorsprong of ingrediënt. De samenstelling van al die geuren vormt een Geur DNA. Welke geuren zijn populair? Welke verschillende associaties kan een geur hebben? Verschillen die per generatie en zijn die cultuurgebonden? Het publiek kan de Geur DNA’s bekijken, de geuren ruiken en worden misschien zelf daardoor herinnerd aan hun eigen thuisgevoel.

Voor meer informatie over het totale programma van Cinemasia in ’t Land, ga naar www.cinemasia.nl of www.lantarenvenster.nl.

CinemAsia  Rotterdam wordt mede mogelijk gemaakt door Kosmopolis Rotterdam, LantarenVenster en China op de Kaap.

Foto Janneke van Steenderen

Tijdens de overzichtstentoonstelling Double Happiness konden bezoekers hun herinneringen aan en verhalen over Chinees eten op Chinese bestelbriefjes schrijven en achterlaten in de Chinese Muur, gemaakt van brood. Chinese Muur is een project van Erika Blikman en Pao Choi.

Hieronder een aantal mooie, ontroerende en grappige berichten die we met jullie willen delen.

285 Mijn oom werkte als taxichauffeur in het bedrijf van zijn vader in de Atjehstraat. Mijn herinnering is dat hij altijd lekkere loempia’s en heerlijke Chinese cakejes meebracht. Annie.

286 Mijn broer at bij een Chinees in 1960! Op het eten zat een dode vlieg. Daar hij een veelvraat was, riep hij niet meteen de ober, maar at om de vlieg heen. Pas toen riep hij de ober en kreeg nog een grote portie. Nog steeds eet hij veel en vaak Chinees. Maar nooit kwam hij nog eens eten tegen met een vlieg. Helaas. Moscov

298 Mijn moeder was toen ik jong was, altijd aan het experimenteren met eten. In de jaren 80 was ze in de ban van de Chinese tv kok Ken Hom. En we aten regelmatig Chinees, zwarte bonensaus, hoisinsaus, 1000 jarige eieren, soja. Als kind vond ik dat heel interessant. Samen naar de Kruiskade nieuwe producten zoeken. Super. Het meest speciale was de Kerst dat we Peking eend aten. Mijn moeder kocht een eend en deze werd volgens mijn herinnering wekenlang in het trapgat te drogen gehangen. Iedere keer als we naar boven liepen, hing de eend boven je hoofd. Uiteindelijk is dit een heerlijke maaltijd geworden, maar het was wel de laatste keer dat we Peking eend aten. De liefde die mijn moeder had heeft ze mij meegegeven en zo kwam dat ik nu uiteindelijk chefkok ben van een multiculturele keuken als de Wijkkeuken van Zuid. Lisa Goudzwaard

280 Als kind in de oorlog op zondagmorgen cake halen bij Chong Kwok Low op de Delistraat, Katendrecht. Nooit heb ik meer zulke lekkere cake geproefd! (Kwam dat toch door de oorlogstijd?) T. Moerland

278 Ik was 11 jaar en elke zondag ‘moest’ ik Chinees halen (in Goirle Noord Brabant). Het was mijn kennismaking met ’t exotische. De zachte jadekleurige banken, het grote aquarium met exotische vissen, de zachte vloerbedekking. De stapels inpakpapier, het kleine luikje en de vele kleine zakjes sambal en kroepoek. Het wachten op de bestelling en de Chinese man die altijd ‘Houloe’ zei! Jolanda

296 In de jaren 50 was er een pionier ‘Chinees’ in Den Haag en daar kon je toen ‘afhalen’, maar je moest zelf een pan meebrengen. Dolf

282 Gefrituurde aubergine van De Lange Muur. Kevin en Leonoor

273 Ik herinner mij altijd de geur van witte rijst met maggi en sate van vroeger bij mijn vader in het restaurant Chong Kwok Low op Katendrecht. Elke keer wanneer ik witte rijst eet en doe hier maggi op, komt altijd de herinnering terug. Howard Zee

274 Onze zoon wilde als schoolkind heel graag naar de Chinese Muur. Zijn vader beloofde dat we zouden gaan! Een maand later namen we hem mee naar restaurant De Chinese Muur. Zijn reactie kunt u wel voorstellen.

289 I miss Beijjing Duck! Cui Xun from Beijing

275 Met vrienden gaan we graag Chinees eten, natuurlijk in het centrum van Rotterdam. Als mensen voor het eerst meegaan naar ons favoriete restaurant, dan bestelt mijn man graag typisch Chinese dingen als kippenvoetjes, eendetongetjes, kwal en natuurlijk Peking Eend.

295 In 2008 zijn wij in Beijing in een Chinees gezin geweest en hebben kennis gemaakt met ’t echte Chinese eten. Dat wil zeggen dat we daarna nooit meer in een Chinees restaurant in Nederland hebben gegeten. Hans en Nellie

290 Dank u wel. Ik heb Chinees gegeten in mijn thuis van schoonvader. Papa Lam.

292 1x Foey Hai – 1 Nasi – Kroepoek

277 Op zondag 1x per maand gingen wij altijd naar Avifauna in Alphen aan de Rijn. Toen was Chinees eten nog niet zo in. 1980/1990 B. van Loon

301 In 1995 ging ik naar China als deelnemer aan het forum niet gouvernementele organisaties voor vrouwenemancipatie. Dit forum ging vooraf aan de vijfde VN vrouwenconferentie in Beijing. We sliepen in flats in de stad Huairan, een uur reizen vanaf Beijing. Het forum was een half jaar voor de conferentie verplaatst naar deze plek, omdat de Chinese overheid vreesde voor ongeregeldheden, vooral rondom Free Tibet & acties van lesbiennes. In de flat was het cement nog niet droog. De studenten die als hotelpersoneel werkten hadden hun thee in jampotjes en hun eten in emaille kommen. Wij konden kiezen uit ‘continental’ en Chinese ontbijt. Aan het eind van de 10-daagse bijeenkomst ging ik met 3 Amerikaanse vrouwen lunchen in een echt Chinees restaurant. We kozen de ingrediënten en gerechten die ons lekker schenen en konden steeds bij bestellen. Het was het lekkerste Chinese eten dat ik ooit heb geproefd en een fijne afsluiting van 10 dagen China en de wereldvrouwenconferentie. Janny Nieboer

Hartelijk dank voor alle mooie berichten!

Een dag vol activiteiten rondom Chinees eten voor jong en oud. Al voordat de middag officieel begon, liepen er al buurtbewoners nieuwsgierig het Gemaal binnen om te kijken wat er te doen was. Om 14.00 uur, toen het programma startte, was het al goed druk, en hadden Ian Yang en Railyson Martina, net genoeg ruimte voor hun performance van de Boodschappentassenruil. Hiermee was de Eet en Gelukclub geopend en gingen de bezoekers enthousiast aan de slag met het maken van hun eigen dumplings en loempiaatjes en bekeken aandachtig de tentoongestelde projecten. Bij één van de projecten, de Chinese Moestuin, kon men zaadjes uitkiezen en informatie inwinnen om er vervolgens thuis een moestuin mee te beginnen. Degenen die minder groene vingers hadden, konden bij de wandelende moestuindame terecht voor tuinverhalen of bij het project Afscheidsfoto luisteren naar de verhalen van Chinese migranten. Voor de zoetekauwen waren de smaakvolle Chinese bonbons van Jinai Looi een genot voor de smaakpupillen.

De deelnemers van de kookworkshop hadden hier geen tijd voor, want ze gingen na de performance gelijk aan de slag met het maken van traditionele Chinese thuisgerechten onder begeleiding van drie Chinese thuiskoks. Braaf sneden ze de gember en knoflook en keken ze toe hoe één van de Chinese thuiskoks met een Chinese keukenbijl de eend in stukken hakte. De bezoekers aanschouwden deze kookworkshop alsof het een live performance was. De deelnemers maakten kennis met vreemde ingrediënten zoals Naam Yu (rode pasta van gefermenteerde sojabonen), gezouten eendeneieren en Woe Tau (taro). De grote wokbranders stonden op de binnenplaats gereed zodat de thuiskoks de gerechten konden klaarmaken. Dat moest tijdig gebeuren want de gerechten speelden ook een belangrijke rol bij het gesprek Aan Tafel.

Onder leiding van Wanting Li gingen Boudie Rijkschroeff (directeur Inspraak Orgaan Chinezen), Bjorn Staps (fotograaf van Stromend Geluk: Aquarium Oriëntal) en Aernout Bouwman-Sie (oprichter van filmfestival Asiascope) in gesprek over de invloed van het Chinese eten en de Chinese restaurants in de Nederlandse geschiedenis. Volgens hen is het Chinese eten en de Chinese restaurants zeker onderdeel van het Nederlandse erfgoed geworden. De Chinese afhaal is niet meer weg te denken uit het straatbeeld; er staat zelfs een miniatuur Chinees restaurant in Madurodam.  Ook in de politiek heeft het Chinese eten zijn plek gekregen door het zogenoemde Bami-akkoord, dat een akkoord betrof dat is beklonken in een Chinees restaurant. De Chinese restaurants waren ook een overlevingsmechanisme voor in Nederland startende Chinese nieuwkomers. Zij konden hier weinig doen met de beroepen die ze in China uitoefende en het runnen van een restaurant was dé manier om het hoofd boven water te houden. Tegenwoordig is dat helaas wat ingewikkelder geworden door alle regels en het benodigde startkapitaal. Je ziet daarom steeds vaker snackbars gerund door Chinezen: want er is in Nederland altijd wel vraag naar een patatje met en een kroketje uit de muur.

Toen alle gerechten waren geproefd en de woks alweer waren afgewassen, keken we terug naar een drukbezochte en geslaagde middag. Met veel lekker eten en gelukkige mensen.

Met dank aan alle medewerkers en vrijwilligers van China op de Kaap, Gemaal op Zuid, Kosmopolis Rotterdam, Jinai Looi, Mo Kit Wong, Sut Moei Cheung, Kwai Ngor Tang, Wanting Li,  Aernout Bouwman-Sie, Boudie Rijkschroeff en Bjorn Staps.

Iedereen is van harte welkom om aanwezig te zijn bij deze feestelijke opening! Aanvang is om 17.00 uur. Aaron Wan, acteur, opent de tentoonstelling en Hans Walgenbach, directeur van Museum Rotterdam, zal ‘Vaderlandse Schat’ in ontvangst nemen. Om alle kwade geesten weg te jagen en al het voorspoed voor het nieuwe jaar te verwelkomen, vragen we iedereen om potten en pannen van huis mee te nemen en mee te doen aan een ‘schone’ versie van het Chinese vuurwerk. Na afloop kunnen de potten en pannen gevuld worden met een gratis portie nasi of bami (op=op)! In de hal kunnen de longen uit het lijf gezongen worden met karaoke. Voor degene die meer van rust houdt, is er een workshop Kalligrafie waar je Chinese Nieuwjaarswensen leert schrijven.

In de tentoonstellingsruimte kunt u (na)genieten van de volgende vijf werken van China op de Kaap. Kent u ze nog? De Chinese Moestuin, Cooking up stories met Vaderlandse Schat, Boodschappentassenruil, Afscheidsfoto en de Chinese Muur (dit project van Erika Blikman en Pao Choi was o.a. eerder te zien tijdens Kunstfactor Live! in LanterenVenster). Voor de tentoonstellingsvormgeving is samengewerkt met interieurontwerper Dada Wang.
In de Orangerie van het Gemaal op Zuid vindt de expositie plaats van Chinees Meisje, The Hu Family van Fenmei Hu, Linda Malherbe en Joop Reijngoud.

Op zaterdag 25 februari kunt u aanschuiven bij de Eet en Geluk Club. Een doorlopend programma rondom Chinees eten met verschillende performances. Wilt u de fijne kneepjes van de Chinese keuken leren, dan kunt u die dag samen met Chinese thuiskoks gerechten voorbereiden. Geef u op via pao@chinaopdekaap.nl.

Als afsluiting geeft Khing Njoo op zaterdag 3 maart 11.15 – 13.00 uur een kennismakingsles Qi Gong. Gratis en voor iedereen toegankelijk. Aanmelden is niet verplicht, maar wel gewenst (info@gemaalopzuid.nl).

De tentoonstelling Double Happiness is tot en met zaterdag 3 maart te zien in het Gemaal op Zuid, Pretorialaan 141 in Rotterdam. Toegang is gratis. Kijk voor meer informatie op www.gemaalopzuid.nl of www.chinaopdekaap.nl.